tag:blogger.com,1999:blog-33237931252014069062012-01-21T13:12:57.784+02:00Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.comBlogger311100tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-39296643387209272202012-01-03T19:04:00.000+02:002012-01-03T19:04:00.886+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Κινούμαι μεταξύ Εικονικής και Πραγματικότητας. Μεταξύ Βίου και Παράλληλου.<br />Στο λεπτό σύνορο της φθοράς με την αφθαρσία.<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Wt1e-3cGC38/TwM0v3dR34I/AAAAAAAAAJU/FoLkqruE1_s/s1600/1reh8a.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="144" rea="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-Wt1e-3cGC38/TwM0v3dR34I/AAAAAAAAAJU/FoLkqruE1_s/s320/1reh8a.jpg" width="320" /></a>Στην ανάταση που χαρίζει η βουτιά στο άπειρο.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Συλλέγω στιγμές&nbsp;να κλείσουν τις ρωγμές του χρόνου αν και ο χρόνος ο ίδιος θα τις αφήσει κάποτε πίσω του.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Καταλήγω σαν τον σκορπιό, να ροκανίζω τα θεμέλιά μου, να ρουφάω αδηφάγα το νήμα πριν ξετιλυχτεί χαρίζοντας στα μέσα μου στιγμιαίες ματιές, κλεφτές, κλεμμένες.. </div>Δανεικές, που δεν μπορώ αύριο να επιστρέψω.. που δεν θα βλέπω.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-3929664338720927220?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-18361955694652403162011-12-31T19:02:00.001+02:002011-12-31T19:06:18.169+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ChTsyGkkO-c/Tv8_X2SBCLI/AAAAAAAAAJI/HxNxjXKpYQE/s1600/14870887.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><span style="color: white;"><img border="0" height="196" rea="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-ChTsyGkkO-c/Tv8_X2SBCLI/AAAAAAAAAJI/HxNxjXKpYQE/s200/14870887.jpg" width="200" /></span></a><span style="color: white;">Έκαναν πάλι οι μήνες τον κύκλο τους και κοντεύει η ώρα </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">που θα στοιχηθούν ξανά με τάξη ο ένας πίσω απ' τον άλλον, </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">για να ακολουθήσουν την προκαθορισμένη πορεία τους.</span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Και θα&nbsp;τρέχουν από μπροστά μας, μένοντας εμείς να τους μετρούμε, να λέμε τι καλός που ήταν εκείνος ο μήνας, </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">τι κακός ο άλλος, πόσο γρήγορα περνούν.. </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Ίσως μια φορά στο τέλειωμά τους, όπως τώρα δα, να πρέπει να αποφασίσουμε να μην ξανασχοληθούμε μαζί τους. </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Τώρα.. πριν ανάψουν τα φώτα..</span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Εκεί, τη μικρή στιγμή που όλα σβήνουν, σαν το κράτημα μιας ανάσας, εκείνη τη στιγμή που με τα μάτια ορθάνοιχτα δεν βλέπουμε τίποτα, θα'θελα για μένα, για σένα, να αλλάξουμε </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">τα έξω μας και να τα κάνουμε ίσα με αυτά που φυλάμε βαθιά μέσα μας και ίσως τα παίρνουμε μαζί μας και τα κάνουμε να χαθούνε άδοξα...</span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Να ξυπνήσουμε το παιδί που κακοποιούμε κρύβοντάς το και να βλέπει αυτό για μας. </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Να κάνουμε την ψυχούλα του να φτερουγίσει.. Κι όταν τα φώτα ανάψουν, να γελάμε, να φιλιόμαστε, να ευχόμαστε όχι λόγω της ημέρας αλλά λόγω της ψυχής μας.</span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Να μετράμε μόνο τους ανθρώπους στο πέρασμά μας.. </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Να αγγίζουμε πού και πού το χώμα που πατάμε.. </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Να 'ναι έτσι το ταξίδι μας απρόσμενο, αληθινό..</span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;"><br /></span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Εύχομαι για όλους -και για μένα- υγεία .. </span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;">Εύχομαι για όλους -και για μένα- χαμόγελο. Το χαμόγελο να κρατήσει όσο εμείς....</span></div><span style="color: black;"><span style="color: white;">Καλή χρονιά</span>..</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-1836195569465240316?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-42948783754292595032011-07-26T23:50:00.000+03:002011-07-26T23:50:34.483+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: small;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="clear: right; color: black; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="166" src="http://3.bp.blogspot.com/-H9n69EFB2ms/Ti8n9_7fevI/AAAAAAAAAJA/O4wCz8I202I/s200/death-star-1.jpg" width="200" /></span></div><span style="color: white;">Δίπλα από τη ζωή μου , μόλις δυό μέτρα πέρασα</span><br /><span style="color: white;"> </span><br /><span style="color: white;">Κι ο δρόμος έγινε βουνό.. Ανέβηκα και γέρασα..</span><br /><span style="color: white;"> </span><br /><span style="color: white;">Μόλις δυο μέτρα χώριζαν απ' το γκρεμό το δρόμο</span><br /><span style="color: white;"> </span><br /><span style="color: white;">κι ένα κενό μεγάλο, απ' τη χαρά ως τον τρόμο.</span><br /><span style="color: white;"> </span><br /><span style="color: white;">Φυλάω τα δυο μέτρα μου, σφιχτά θα τα κρατήσω.</span><br /><span style="color: white;"> </span><br /><span style="color: white;">Δυο μέτρα μου 'ναι αρκετά στη γη όταν γυρίσω.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-4294878375429259503?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-50331039969496694642011-06-01T12:53:00.000+03:002011-06-01T12:53:56.135+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="color: black; font-family: Verdana, sans-serif; margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200px" src="http://2.bp.blogspot.com/-gKhOIwx7vL4/TeYI9qJF6bI/AAAAAAAAAI0/jlx8i1j37mQ/s200/_1_%257E3.JPG" t8="true" width="200px" /></span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-gKhOIwx7vL4/TeYI9qJF6bI/AAAAAAAAAI0/jlx8i1j37mQ/s1600/_1_%257E3.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><strong><span style="color: black;"></span></strong></a><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span></strong></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Ο λαουτζίκος βρέθηκε κοντά σαράντα χρόνια,</span></strong></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"></span></strong></div><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">σημαίες ν’ ανεμίζει κάτω από τα μπαλκόνια.</span></strong><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Με χρώματα ζωγράφισε τα πάρκα, τις πλατείες..</span></strong></div><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Στα καφενεία κατέληξε όλες του τις πορείες.</span></strong><br /><br /><span style="color: white;"><strong>&nbsp;</strong></span><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Ανέθρεψε πολλές γενιές με πλούσιο το γεύμα,</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">με αγώνες και με δίαιτα, σκληρή, μόνο στο πνεύμα.</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Στο μέλλον το βλέμμα ξόρκισε σαν όλα τα δαιμόνια</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Και πούλησε τα όνειρα για ψεύτικα σαλόνια.</span></strong><br /><strong><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"></span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Τα ράσα κάνουν τον παπά, δίδαξε στα σχολεία</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Με υποθήκη τα παιδιά ζήλεψε μεγαλεία.</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Γονάτισε, κυλίστηκε ταΐζοντας τη λήθη</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Μα ίσως αργά, κατάλαβε πως ζούσε παραμύθι.</span></strong><br /><strong><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"></span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Η υπνοπαιδεία τέλειωσε.. κι ο καναπές μαζί της</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">και η δημοκρατία τους, κλείνει το μαγαζί της.</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Τριακόσιοι κι οι αυλικοί τους μαζεύουν τα προικιά τους</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Κι αφού γεμίσαν τις κοιλιές, γεμίζουν τα σακιά τους.</span></strong><br /><strong><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"></span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Ο Λαουτζίκος έφτασε να κάνει στην πλατεία,</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">ναό, σχολείο και βωμό για μια Δημοκρατία.</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Ο Λαουτζίκος ξύπνησε κι ελπίζω να θεριέψει !</span></strong><br /><strong><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;">Κανείς ξανά το αύριο, τ’ όνειρο μην του κλέψει !</span></strong><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: white;"><br /></span></div><span style="color: white;"></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-5033103996949669464?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-50316500801510096382011-04-14T12:17:00.002+03:002011-04-14T12:21:30.986+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-a4FKqDlwz7g/Taa7IXjOn4I/AAAAAAAAAIw/ccYJSgBqpA8/s1600/%25CE%2591%25CE%259A%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A0%25CE%259F%25CE%259B%25CE%2599%25CE%25A3.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; height: 135px; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; width: 224px;"><img border="0" height="120px" i8="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-a4FKqDlwz7g/Taa7IXjOn4I/AAAAAAAAAIw/ccYJSgBqpA8/s200/%25CE%2591%25CE%259A%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A0%25CE%259F%25CE%259B%25CE%2599%25CE%25A3.jpg" width="200px" /></a><em><strong><span style="color: white;">Καλά μου τα ‘λεγες μάνα καημένη</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;"></span></strong></em></div><em><strong><span style="color: white;">Καθώς σου ξέφευγα απ’ την αγκαλιά</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">πως η πατρίδα μας κατάντησε χαμένη</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">ν’ αναζητά του Ιούδα τα φιλιά</span></strong></em><br /><em><br /><strong><span style="color: white;"></span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">Τα σύννεφα πυκνά τον ήλιο κρύβουν</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">και η βροχή λεκιάζει το κορμί</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">Στις λιγοστές αχτίδες όλοι σκύβουν</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">και η νύχτα πάλι βρίσκει αφορμή</span></strong></em><br /><em><br /><strong><span style="color: white;"></span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">Οι μάνες δε γνωρίζουν τα παιδιά τους</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">και οι φίλοι γίναν άρπαγες, ληστές</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">Οι αγρότες φαρμακώνουν τη σοδειά τους</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">και οι Πύλες τ’ ουρανού είναι κλειστές</span></strong></em><br /><em><br /><strong><span style="color: white;"></span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">Στους δρόμους οι αστυνόμοι κάνουν φόνους</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">και οι παπάδες βιάζουν τις γριές</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">κι απ’ τους κατάδικους τώρα τους μόνους</span></strong></em><br /><em><strong><span style="color: white;">ακούς κηρύγματα και προσευχές</span></strong></em><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><br /><strong><span style="color: white;"></span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Μωρά δεν κλαίνε για το φαγητό τους</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">μήτε την αγκαλιά τη μητρική</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Οι νέοι στο όρθιο κατηχητικό τους</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">με κινητό, ποτό και μουσική</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><br /><strong><span style="color: white;"></span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Τα δάκρυά μου τρέχουν στους Αιώνες</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">και μ’ αίμα μοιάζει κόκκινο, πηχτό</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Κι άλλοι κρυώνουν τώρα στους Χειμώνες</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Κι άλλοι δουλεύουν σίδερο καυτό</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><br /><strong><span style="color: white;"></span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Αδέρφια μοναχοί και όλοι αντάμα</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">στον Άγνωστο Θεό μια προσευχή</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">ν’ ακουστεί πάλι του μωρού το κλάμα</span></strong></em></div><em><strong><span style="color: white;">και η καλή της μάνας η ευχή</span></strong></em><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><br /><strong><span style="color: white;"></span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Ποτέ πια το κεφάλι να μη σκύψει</span></strong></em></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Ποτέ πια το παιδί μην πειραχτεί</span></strong></em></div><em><strong><span style="color: white;">Ποτέ κανείς σημαία να μην κρύψει</span></strong></em><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><em><strong><span style="color: white;">Του Έλληνα η γενιά μην αλλαχτεί</span></strong></em><br /><br /><strong><em><span style="color: white;">(Πνευματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα)</span></em></strong></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-5031650080151009638?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-46740854901396282572011-02-15T23:25:00.001+02:002011-02-15T23:29:04.100+02:00Είπα να διασκεδάσω με την Τρίτη του Λαζόπουλου στο Αλ-Τσαντιρ... Τι το'θελα..<br />Όλα καλά και διασκεδαστικά μέχρι τη στιγμή που μας αποχαιρέτησε με ένα νεανικό γκρουπάκι..<br />Ήθελε ο τσογλανάκος τραγουδιστής του γκρουπ, να κάνει και δήλωση..<br />Έστειλε χαιρετισμό στους μετανάστες (!!!) της Κερατέας.<br />Αυτών, που όσο δίκιο και αν έχουν, το παρελθόν τους με τις οικοπεδοποιήσεις ακόμα και των τάφων των πατεράδων τους για μια χούφτα φράγκα, με τις περίφημες χρησηκτησίες το έχουν χάσει.. Τώρα τους έπιασε ο πόνος για τα δάση και τον αρχαίο πλούτο!!<br />Και συμπλήρωσε ο τσογλανάκος : "Όλοι μετανάστες είμαστε, και εμείς στη Γερμανία, όπως εδώ οι Αλβανοί και οι Πακιστανοί"..<br />Τι λες ρε ανηστόριτο κατασκεύασμα ; Τι σχέση έχουν οι πατεράδες μας που πήγαν σαν σκλάβοι να ανορθώσουν τη βιομηχανία της χώρας που μας ισοπέδωσε αντέχοντας σε κάθε εξευτελισμό και αυταρχισμό της πιο αφιλόξενης χώρας της Ευρώπης, με τις ορδές των τριτοκοσμικών λαθρομεταναστών που (εκτός εξαιρέσεων) ήρθαν να μας κλέψουν, να μας βιάσουν, να μας εκφυλίσουν ;<br />Τολμάς ρε τσογλανάκο να πας στα λημέρια τους τώρα, το βράδυ, εκεί που κάποτε περπατούσαμε αμέριμνοι με τις οικογένειες μας ; Εκεί που παίζαμε μέχρι αργά τη νύχτα που μας μάζευαν οι μανάδες μας από τους δρόμους, από το παιχνίδι ;<br />Δεν φταις εσύ βέβαια, φταίει ο καραγκιοζάκος που σε κάλεσε και χόρευε δίπλα σου και δεν σου άστραψε μια στα μούτρα&nbsp; που τολμάς και προσβάλεις για χάρη της τηλεθέασης γενιές ολόκληρες..<br />Όμοιος ομοίω.. Δεν συνεχίζω για να μη βρίσω κι άλλο. <br />Νομίζεις πως είσαι πιο Έλληνας ή πιο "σκεπτόμενος"; Αν θέλεις δικαίωμά σου όπως είναι και δικαίωμά μου να κλείσω το χαζοκούτι περιλαμβάνοντας την εκπομπή που ίσως διασκέδαζα στα σκουπίδια που μας ταίζουν για να κοιμόμαστε στους καναπέδες μας με το κοντρόλ στα χέρια, περνώντας τον εαυτό μας για επαναστάτες..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-4674085490139628257?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-74582261066987488362011-01-06T12:48:00.000+02:002011-01-06T12:48:26.684+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TSWb7md6HMI/AAAAAAAAAIg/f0Ot6TlzzLM/s1600/26187-hard%252520rain.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: white;"><strong><img border="0" height="320" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TSWb7md6HMI/AAAAAAAAAIg/f0Ot6TlzzLM/s320/26187-hard%252520rain.jpg" width="231" /></strong></span></a><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Σε μπέρδευε η φιγούρα του. Ήταν ταυτόχρονα ένα γερασμένο παιδί κι ένας γέροντας που κινούταν από λάθος ακόμη ανάμεσα στους ζωντανούς.</strong></span></div><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Μα είχε μια σπίθα στο βλέμμα του, μια αθωότητα που σπάνια συναντάς ακόμη και στα παιδικά μάτια πια.</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Άφηνε μια αίσθηση πως είχες να κάνεις με κάτι «αέρινο», κάτι φιλικά απόκοσμο. Μπέρδευε τα μέσα σου και δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις τι σου βγάζει.</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Χαρά, λύπη, οίκτο, ευγνωμοσύνη, δέος, όλα μαζί ή τίποτα απ’ όλα αυτά..</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Αγάπη ;</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Στεκόταν πάντα εκεί. Κάθε που βράδιαζε, η παράξενα γοητευτική παρουσία του, συμπλήρωνε τη γωνιά του δρόμου, το πέρασμα των τόσων ανθρώπων, το σημείο που το φως απ’ τη λάμπα χανόταν στη σκοτεινιά.</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Συμπλήρωνε το κενό που άφηναν στο διάβα τους οι περαστικοί και ας μην το ένιωθαν οι περισσότεροι.</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Τι παράξενο..</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Δεν θα το πίστευα αν δεν το έβλεπα με τα μάτια μου.. και πάλι, χρειάστηκε χρόνος να το δεχτώ.. Τι έκανε εκεί, κάθε βράδυ, με το κρύο, με τη βροχή, με τη ζέστη κατάχαμα με ένα σακί στο πλάι κι ένα πανέρι μπροστά του ;</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Δεν ξεκουραζόταν γιατί πολλές φορές παρατήρησα από την απέναντι γωνία την αγωνία στο πρόσωπό του όταν γέμιζε προσεκτικά το πανέρι από το σακί του μη χαλάσει κάτι.. μη σπάσει κάτι.. </strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Δεν ζητιάνευε γιατί δεν είχε κάποιο δίσκο να του πετάνε κέρματα.</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Μάλιστα, αν κάποιος έκανε να του δώσει κάτι, του έπιανε το χέρι με τα δυο του χέρια, το ένα από πάνω και το άλλο από κάτω, σαν να του πιάνει την καρδιά, γεμάτος γαλήνη στο βλέμμα. Και ο περαστικός σάστιζε, έκανε πίσω κι έφευγε.. πάντα.</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Φυσικά τίποτα δεν πουλούσε..</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Χάριζε.. έκανε δώρα ή -αντίδωρα- στους περαστικούς, σε ανθρώπους που δεν ήξερε χωρίς να δέχεται τίποτα σαν αντάλλαγμα.. πόσο παράξενο, πόσο περίεργο..</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Μα το πιο παράξενο είναι πως «άδειαζε» κάθε που έδινε ένα από τα πράγματά του.</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Έδειχνε μια ανακούφιση που θύμιζε την έκφραση εκείνου που μέσα σε γαλήνη αφήνει την τελευταία του πνοή.</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Αλήθεια είναι.. και η αλήθεια είναι πάντα σκληρή. </strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Σκίζει τα σωθικά, μετατρέπει το παγερό βλέμμα σε βλέμμα απόγνωσης. </strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Δείχνει την πιο τρομακτική εικόνα που είναι αυτή, του εαυτού μας..</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Δίνει μια τόσο απλή εξήγηση που αισθανόμαστε τόσο μα τόσο χωρίς μυαλό, χωρίς καρδιά..</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Δεν υπάρχει πια στη γωνιά εκείνη.. </strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Δεν χαρίζει πια τα υπάρχοντά του κι όλα εκείνα τα πραγματάκια που ‘φτιαχνε πάντα σε σχήμα καρδιάς.. </strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Μια καθημερινή ιστορία, θα μου πεις..</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Τόσο καθημερινή όσο και η ανθρωπιά που έχουμε όλοι, όσο η σκέψη και μόνο να δίνουμε, να δινόμαστε χωρίς υστεροβουλία, τόσο καθημερινή όσο και η αγωνία μας να μας αφήσουν οι άλλοι να δείξουμε την αγάπη μας, να τους μάθουμε να την δέχονται χωρίς καχυποψία..</strong></span><br /><span style="color: white; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Μου είπε κάποιος πως και στη δική του γειτονιά, πρόσφατα, ήρθε ένα τέτοιο πλάσμα και απόμερα σε κάποια γωνιά, μοίραζε ψωμάκια στα παιδιά (πάντα σε σχήμα καρδιάς) και κόκκινο κρασί σε πλαστικά ποτηράκια στους μεγάλους.. κι ακόμα μου είπε πως οι μεγάλοι, οι πιο πολλοί, δεν πλησίαζαν καν να πάρουν τα δώρα τους γιατί έβλεπαν τα χέρια του τρυπημένα και το μέτωπό του χαραγμένο με σημάδια λες και κάποτε, κάποιοι του είχαν φορέσει αγκάθινο στεφάνι.. </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-7458226106698748836?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-3692844597958420572010-10-22T12:37:00.007+03:002010-10-22T16:02:04.920+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TMFf-5L4MiI/AAAAAAAAAIQ/UsQgG8MFSHo/s1600/vote.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 256px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530807351494849058" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TMFf-5L4MiI/AAAAAAAAAIQ/UsQgG8MFSHo/s320/vote.jpg" /></a><br /><div><strong>Δεν ξέρω γιατί έγινε γκέτο και από ποιούς η παλιά μου γειτονιά..</strong></div><div><strong>Δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να περπατήαω αμέριμνος στους δρόμους της πόλης μου..</strong></div><div><strong>Δεν ξέρω γιατί τρέμω μέχρι να επιστρέψει από την έξοδό του ο μεγάλος μου γιός..</strong></div><div><strong>Δεν ξέρω ποιός άρπαξε τα χρήματα που γενιές και γενιές έβαζαν με το αίμα της σε τούτη εδώ τη Χώρα..</strong></div><div><strong>Δεν ξέρω γιατί κρυφτήκαμε, φοβηθήκαμε όλοι πίσω από μια "κρίση" και γίναμε ακόμα πιο ανέντιμοι, με λιγότερη αξιοπρέπεια και απομείναμε χωρίς στάλα θάρρους..</strong></div><br /><div><strong>Δεν ξέρω πολλά..</strong></div><br /><div><strong>Ξέρω όμως ποιοί είχαν κι έχουν το τιμόνι και την υποχρέωση να μας οδηγήσουν στο αύριο κάνοντας ίσως το σήμερα λίγο άβολο γι' αυτούς που θησαύριζαν στην πλάτη μας, για αυτούς που έτρεχαν με τα πλακάτ στους δρόμους και είχαν πάντα στην "μπάντα" ένα γερό κομπόδεμα από τα κορόιδα που τους ακολουθούσαν και πίστευαν σε αγώνες, για εκείνους που άφησαν τα σάλια τους σε γραφεία πολιτικών και "ημετέρων" για αυτούς που βολεύτηκαν και βοήθησαν στη διάλυση του κράτους και τώρα "διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους", για όλους εκείνους τους πονηρούς ή τους άμοιρους που εισέβαλλαν στον τόπο μας χωρίς κανέναν έλεγχο και προοπτική, ακόμα και για μας..</strong></div><br /><div><strong>Ξέρω με τα ονόματά τους ποιοί εδώ και τόσα χρόνια ως και αυτή τη στιγμή, οραματίστηκαν ένα καλύτερο μέλλον μόνο για τους εαυτούς τους κάνοντας τους περισσότερους να πιστεύουν πως το όραμα είναι κοινό.. Και είναι πολλοί, μα πάρα πολλοί.. Και υπερβαίνουν κατά πολύ τους 300..</strong></div><div><strong>Και έτσι, με αυτά τα λίγα που ξέρω, δεν μπορώ να συμβουλεύσω ούτε τον εαυτό μου, πόσο μάλλον εσάς..</strong></div><br /><div><strong>Δυστυχώς, φτάσαμε ή φτάνουμε στο έσχατο σημείο, η επιβίωση της Πατρίδας μας και εμάς των ίδιων, να εξαρτάται μόνο από τη συνείδηση και τον καλώς εννοούμενο πατριωτισμό μας.</strong></div><br /><div><strong>Έρχονται για άλλη μια φορά εκλογές. Για μια φορά έστω, για πρώτη ίσως, ας πράξουμε όλοι κατά συνείδηση.. Ακόμη και αν δεν λάβουμε μέρος σε αυτή τη "γιορτή της Δημοκρατίας"..</strong></div><br /><div><strong>Σας κούρασα πάλι..</strong></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-369284459795842057?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-6417273432171934452010-08-27T13:31:00.003+03:002010-08-27T13:40:55.060+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/THeWJf02wHI/AAAAAAAAAIA/CRDqzzcML1s/s1600/Moonlight_flyer_by_Tiger_I.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; FLOAT: right; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510037759017271410" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/THeWJf02wHI/AAAAAAAAAIA/CRDqzzcML1s/s320/Moonlight_flyer_by_Tiger_I.jpg" /></a><br /><div>Ήμουν ένα μικρό χαρούμενο και πάντα γελαστό παιδί..</div><br /><div>Όταν τέλειωνε το παιχνίδι, περίμενα να νυχτώσει.</div><br /><div>Κοιτούσα τ' άστρα, τα μετρούσα, τους μιλούσα και προσπαθούσα να τα τραβήξω, να τα φέρω κοντά μου.</div><br /><div>Μεγάλωνα και οι νύχτες γινόταν δύσκολες. Όλα πιο θαμπά, λίγα αστέρια και η προσπάθεια συνεχιζόταν.</div><br /><div>Μεγάλωσα πια (μου είπαν) και τελικά τα κατάφερα.</div><br /><div>Τώρα τις νύχτες τις φοβάμαι. </div><br /><div>Πασχίζω άδικα να ξαναστείλω ψηλά, εκεί που ανήκουν, τ' αστέρια που τρεμοσβήνουν πεσμένα γύρω μου.</div><br /><div>Κι ας πετώ εγώ..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-641727343217193445?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-26618310512808587842010-06-29T12:52:00.008+03:002010-06-29T13:16:15.038+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TCnFbPHtGmI/AAAAAAAAAH4/MjsYA-f_2FE/s1600/Light.jpg"><span style="font-family:verdana;color:#ffffff;"><strong><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 184px; FLOAT: right; HEIGHT: 122px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488134692633647714" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TCnFbPHtGmI/AAAAAAAAAH4/MjsYA-f_2FE/s320/Light.jpg" /></strong></span></a><span style="font-family:verdana;color:#ffffff;"><strong><br /><br /><br /></strong></span><span style="font-family:verdana;color:#ffffff;"><strong></strong></span><span style="font-family:verdana;color:#ffffff;"><strong></strong></span><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"><strong>Λίγα λόγια, περιττά, μια ματιά φευγάτη..<br />Λίγες κινήσεις, μουδιασμένες και η ταινία παίζει.<br />Ασπρόμαυρες εικόνες, δίχως άρωμα και πόνο<br />Δακρύζω και γελώ στη λάμψη που ‘ρχεται </strong></span></div><div align="right"><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;"><strong>πάνω από το κρεβάτι.</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-2661831051280858784?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-25070394388209105102010-06-14T11:21:00.005+03:002010-06-14T16:56:45.437+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TBXpK2pBYWI/AAAAAAAAAHo/i6SKqn3hE2g/s1600/Landscape_RomanceAtNightPrague.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 249px; FLOAT: right; HEIGHT: 351px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482544494068982114" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TBXpK2pBYWI/AAAAAAAAAHo/i6SKqn3hE2g/s320/Landscape_RomanceAtNightPrague.jpg" /></a><br /><div><span style="font-family:arial;color:#ffffff;"><em>Το ακορντεόν να παίζει στη γωνιά<br />κάτω απ' το φως που τρέμει στο σκοτάδι<br />Σ' ένα παγκάκι δυο νέοι, μια καρδιά,<br />και μ' ένα όνειρο γλυκό σαν ένα χάδι..<br /><br />Ένα παντζούρι μισανοίγει στ' αεράκι<br />κι από μια γλάστρα η Άνοιξη ξεφεύγει<br />Στο πεζοδρόμιο δυο γεροντάκια χέρι-χέρι<br />μια λάμψη ανάλαφρη σαν τη ζωή που φεύγει<br /><br />Η μπάλα έπαψε στην παιδική χαρά<br />κι αυτή η βουή, παύει και φέρνει πόνο<br />γέλια, πεσίματα, της μάνας η αγκαλιά,<br />θύμησες που σκορπίζονται στο χρόνο.<br /><br />Τα φώτα ανάβουν.. Όρθιος κι εγώ,<br />χειροκροτώ, γελάω και δακρύζω.<br />Κι απ' έξω φως, πιο πέρα από τον κόσμο,<br />τ' ακολουθώ, το πρόγραμμα όπως σκίζω..</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-2507039438820910510?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-68678568298694989962010-06-10T20:58:00.007+03:002010-06-10T21:06:54.579+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TBEows1F-zI/AAAAAAAAAHg/Qn4C-Mh5_Bc/s1600/children.jpg"><strong><span style="color:#ffffff;"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 275px; FLOAT: right; HEIGHT: 224px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481207038619286322" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/TBEows1F-zI/AAAAAAAAAHg/Qn4C-Mh5_Bc/s320/children.jpg" /></span></strong></a><strong><span style="color:#ffffff;">Ο ρόγχος έφυγε κι έκανε η ανάσα<br />τα στήθη να φουσκώσουνε και πάλι<br />Πάει το γκρίζο απ’ τα μαλλιά μου τα ξανθά<br />και λες σαν θαύμα, τα γυαλιά μου φέρνουν ζάλη<br /><br />Το μπαστουνάκι στη γωνιά δεν το βαστώ<br />λες και κυλάει ο χρόνος προς τα πίσω<br />Κοντοπαντέλονο, ΕΛΒΙΕΛΑ αθλητικά<br />στη γειτονιά, μπάλα, παιχνίδι κι ας χτυπήσω.<br /><br />Ξανά το χέρι του πατέρα μου κρατάω<br />κι ο κόσμος όλος ξαναγίνεται μεγάλος<br />Τα όνειρά μου σε μια ορθοπεταλιά<br />και ο καθρέφτης με ησυχάζει, «δεν είσ’ άλλος..»<br /><br />Ξανά ο μικρός και όλοι εμένα δείχνουν<br />και τα χατίρια, δικά μου αν τα ζητήσω<br />Στο ’να μου χέρι, μια σταλιά, η γη χωράει<br />και σαν παιδί, μόνο παιδί, θέλω να ζήσω.</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-6867856829869498996?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-41528813538598954072010-05-24T20:30:00.005+03:002010-06-01T11:49:39.131+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/S_q4Ka_F7vI/AAAAAAAAAHQ/KC66-2ScrP8/s1600/palms-clock.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; FLOAT: right; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474890786204413682" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/S_q4Ka_F7vI/AAAAAAAAAHQ/KC66-2ScrP8/s320/palms-clock.jpg" /></a><br /><div><span style="color:#ffffff;">Θα ήταν ώρα να αναλογιστούμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού πάμε..<br />Θα ήταν ώρα να ξεβολευτούμε , να σταματήσουμε να φλυαρούμε και επιτέλους όσοι έχουμε απομείνει να εργαστούμε με τις συνειδήσεις μας για να κάνουμε τούτο τον τόπο βιώσιμο, για εμάς και τα παιδιά μας.<br />Θα ήταν ώρα να κάνουμε ξανά τον ουρανό μας γαλάζιο, τις θάλασσές μας ανοιχτές και τις νύχτες μας φωτεινές, όπως τότε που μανάδες με παιδιά, ηλικιωμένοι, άφοβα απολάμβαναν το Αττικό φεγγάρι στα πάρκα, στις πλατείες,<br />Θα ήταν ώρα να κλείσουμε τις τηλεοράσεις , να μη βάζουμε τα αρπακτικά στα σπίτια μας και τόση δυσωδία μέσα μας.<br />Θα ήταν ώρα να κάνουμε ξανά τις γειτονιές μας γειτονιές και όχι γκέτο, να θυμηθούμε τα ονόματα που δώσαμε στους δρόμους και να τους περπατήσουμε προσπαθώντας να πούμε ξανά «καλημέρα» στους διπλανούς μας, τους συνοδοιπόρους μας.<br />Θα ήταν ώρα να μάθουμε να ζούμε με τους ξένους, τους αλλοδαπούς που προσπαθούν να ζήσουν στον τόπο μας, να επιβιώσουν αφού πρώτα διώχναμε την απίστευτη σαβούρα που μας έχει γεμίσει ως το λαιμό, το κάθε λογής σκουπίδι που μας επιβάλλει τον εκφυλισμό της κουλτούρας μας, την κιτσαρία σε κάθε μας βήμα, αφού καθαρίσουμε πρώτα εμείς και μετά όλοι αυτοί που αφήσαμε και έκαναν τρίτο κόσμο τον τόπο μας.<br />Θα ήταν ώρα να πάρουμε τη σκούπα όπως οι γιαγιάδες μας και να κάνουμε τα πεζοδρόμια να λάμπουν, τους δρόμους και όχι μόνο τα σπίτια μας πετώντας τα σκουπίδια από το παράθυρο.<br />Θα ήταν ώρα να γίνουμε κάτι πριν αφανιστούμε και αυτό το κάτι να το αγαπήσουμε, να το προστατεύσουμε, να το δώσουμε στα παιδιά μας πριν μας μισήσουν κι άλλο.<br />Θα ήταν ώρα να βγούμε στους δρόμους, να κάνουμε αλλιώτικες πορείες, απεργίες, ξεσηκωμό, με ένα σθένος Ελληνικό δείχνοντας εμείς το δρόμο και παύοντας να ακολουθούμε τους άλλους.<br />Θα ήταν ώρα να πάψουμε να είμαστε όχλος ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό, να μάθουμε, να αγωνιστούμε, να κατακτήσουμε όσο και αν πονέσουμε, να χτίσουμε με τα χέρια μας τα σκαλιά που μας γκρεμίσανε και να τα ανέβουμε όρθιοι.<br />Θα ήταν ώρα να πιστέψουμε στο Θεό, όχι τον έναν ή τον άλλον, αλλά αυτόν που όλοι κρύβουμε μέσα μας, να τον λατρέψουμε και αντί να περιμένουμε να μας κάνει θαύματα, να κάνουμε εμείς γι’ αυτόν.<br />Θα ήταν ώρα, να περάσουμε μια γιαγιά απ’ το δρόμο, να κρατήσουμε απ’ το χέρι ένα παιδί χωρίς να τρομάξουν, χωρίς να αναρωτηθούν γιατί.<br />Θα ήταν ώρα να κάνουμε τις γνώσεις μας πέτρες και μ’ αυτές να λιθοβολήσουμε όλους εκείνους που μας κρατούσαν δέσμιους γενιές επί γενιών<br />Θα ήταν ώρα να πούμε αλήθεια αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη στ’ αγέννητα παιδιά, να δουν το πρώτο φως με κλάμα ευτυχίας, με περηφάνια στα πρώτα τους βήματα και με ηθικό ακλόνητο σε τούτη τη μικρή πατρίδα μας.<br />Θα ήταν ώρα να ξυρίσουμε τους παπάδες, να γκρεμίσουμε τα ειδωλολατρικά τους μαγαζάκια, να πάρουμε το κεντρί τους από πάνω μας και να τους μάθουμε επιτέλους πως ο Θεός που πιστεύουμε δεν μας θέλει ούτε αμαρτωλούς ούτε γονατιστούς, ούτε φοβισμένους. Να τους μάθουμε πως ο πλησίον μας έχει ανάγκη και δεν μπορεί να μας κατέβει μπουκιά όταν ένα παιδί κλαίει για το γάλα που δεν έχει, για τα παπούτσια που δεν φοράει.<br />Να γίνουμε πιστοί και να τους διδάξουμε. Και ο Θεός ο δικός τους ακόμα, θα βγάλει τα καρφιά του μια για να τους μουντζώσει και μια για να χειροκροτήσει που επιτέλους κάποιοι κατάλαβαν και δεν θα λένε πια το όνομά Του επί ματαίω.<br />Θα ήταν ώρα πρώτα εμείς, εγώ κι εσύ, να δώσουμε πίσω ότι αρπάξαμε. υλικά και ηθικά αποθέματα που σπαταλήσαμε ασύστολα μες στην εγκληματική μας αμάθεια και να απαιτήσουμε μετά από τους πάντες να μας τα επιστρέψουν, να δούμε ξανά τα ταμεία μας να γεμίζουν, να ακούσουμε ξανά τη «συγνώμη» που τόσοι μας οφείλουν, να πάρουμε πίσω τα υπάρχοντά μας, τα ιδανικά μας τα πιστεύω, τις ματωμένες σημαίες και τα λάβαρά μας, να μαζέψουμε τη σκορπισμένη μας πατρίδα, από τις χώρες που περάσαμε, από τα μουσεία που αφήσαμε να γεμίσουν, από το τραπέζι των χαρτοπαιχτικών λεσχών, από τον Καιάδα των συνειδήσεων.</span></div><div><span style="color:#ffffff;">Θα ήταν ώρα να μάθουμε και να βρίζουμε ακόμα, αλλά στη γλώσσα μας, την αυθεντική, την απόλυτη, την γλώσσα που έδωσε στη γη τη γνώση, που κόκαλλα τσακίζει και κόκαλλα δεν έχει, την Ελληνική.<br />Θα ήταν ώρα να ακούσουμε το δάσκαλο αφού μάθει πρώτα εκείνος πως πρέπει να μας διδάξει, να φιλήσουμε το χέρι του παπά αφού πρώτα μάθει να ταΐζει όχι το θηρίο αλλά τον ανήμπορο, να πλησιάσουμε τον αστυφύλακα αφού γίνει αστυ-φύλακας, να ζητήσουμε τη βοήθεια του γιατρού αφού πρώτα κάνει τους όρκους του πράξη και να αφήσουμε τον αρχηγό της χώρας να μας οδηγήσει μπροστά αφού πρώτα μάθει πως τον βάλαμε εκεί ψηλά μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί μπροστά και όχι από άγνοια.<br />Θα ήταν ώρα να γίνουν όλα αυτά και άλλα πολλά.. αλλά δεν είναι, απλά, δυστυχώς γιατί όλοι εμείς που ξέρουμε, ΔΕΝ θέλουμε. Καληνύχτα μας.. </span></div><div><span style="color:#ffffff;">Έπεται συνέχεια.</span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-4152881353859895407?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-32334906942391718602009-12-14T02:00:00.000+02:002009-12-14T03:06:10.212+02:00<object width="393" height="355" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-1999d3863ac5d8a5" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v13.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D1999d3863ac5d8a5%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330025211%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D41F101316711D0296BBF02C9D80CA958B4294A9E.45FB003FB96F32F104857D2C961C9182C28BD87F%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D1999d3863ac5d8a5%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DCL3RgT8Vf-ITsqNuV0ONM0q4sZY&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="393" height="355" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v13.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D1999d3863ac5d8a5%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330025211%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D41F101316711D0296BBF02C9D80CA958B4294A9E.45FB003FB96F32F104857D2C961C9182C28BD87F%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D1999d3863ac5d8a5%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DCL3RgT8Vf-ITsqNuV0ONM0q4sZY&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;">Παλεύω.. αγωνίζομαι.. χτυπιέμαι στις πέτρες..πιάνω<span style="mso-spacerun: yes"> </span>τ’ αγριόχορτα να κρατηθώ από κάπου.. αγκάθια και κομμάτια<span style="mso-spacerun: yes"> </span>ξύλου γεμίζουν τα χέρια μου αίματα.. ζαλίζομαι.. ανακατεύομαι..<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></span></span></span></span></p><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;">Κι εκεί που θαρρώ πως θα με νικήσει, πως με τραβάει μέσα του να με καταπιεί.. γλυκαίνει, ομορφαίνει.. και<span style="mso-spacerun: yes"> </span>λικνίζεται στου ήλιου τη γυαλάδα.. κι ανασαίνω στην ηρεμία.. Βουτάω μέσα του κι ανατριχιάζω .. και <span style="mso-spacerun: yes"></span>θέλω να κλάψω<span style="mso-spacerun: yes"> </span>από ευτυχία..<o:p></o:p></span></span><br /></span></span><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;">Και ξαπλώνω μεθυσμένος να λιαστώ, να στεγνώσω..<o:p></o:p></span></span></span></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;font-size:130%;color:#ffffff;">Και να σου πάλι τα ίδια και χειρότερα..<span style="mso-spacerun: yes"> </span>Αντάρα.. </span></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;">Παλεύω.. ανακατεύομαι.. ματώνω.. ιδρώνω.. γίνομαι μούσκεμα και νιώθω <span style="mso-spacerun: yes"></span>την καρδιά μου να ’χει πάλι το ίδιο σκίρτημα που με κάνει να θέλω πάλι.. να γίνομαι ξανά παιδί.. να ‘χω <span style="mso-spacerun: yes"></span>τη ζωή, παιχνίδι στα χέρια μου.. Ένα παιχνίδι, σπάνιο, <span style="mso-spacerun: yes"></span>πολύτιμο..<o:p></o:p></span></span></span></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;">Νιώθω να πέφτω στο κενό.. Ξέρω πως με περιμένει ένας καταρράκτης.. κι αν γλυτώσω, μια θάλασσα που με θέλει να παλεύω συνέχεια.. ώσπου να χαθώ.. μόνος.. Εκεί καταλήγει το δικό μου ποτάμι.. Το γαλήνιο.. το γλυκό.. το ορμητικό.. που με κάνει και αγωνίζομαι.. που με κάνει και κλαίω.. που με κάνει ευτυχισμένο.. που με κάνει και ζω..<o:p></o:p></span></span></span></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;">Και κάτι με τραβάει ψηλά..<span style="mso-spacerun: yes"> </span>να περάσω τον καταρράκτη από πάνω, να μην τσακιστώ..να βγω στη στεριά.. να μη βρω τη βάρκα μου πάλι.. Κάτι <span style="mso-spacerun: yes"></span>γαλήνιο <span style="mso-spacerun: yes"></span>ηθικό και ήρεμο σαν τα σίγουρα. ατάραχα, καθάρια πρασινογάλαζα νερά μιας <span style="mso-spacerun: yes"></span>λίμνης..<o:p></o:p></span></span></span></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;">Μα δεν υπακούω.. <span style="mso-spacerun: yes"></span>πρέπει μα δε θέλω.. και παλεύω.. και αντιστέκομαι.. και πονάω.. και ματώνω.. και θέλω.. και ζω ξανά.. <o:p></o:p></span></span></span></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EL"><span style="font-family:Calibri;"><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:130%;">Πηγαίνετέ με πίσω.. αφήστε με κάτω.. μέχρι το τέλος.. στη βάρκα μου , στο ποτάμι μου..<o:p></o:p></span></span></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-3233490694239171860?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-80084420884638930402009-11-23T14:06:00.001+02:002009-11-23T14:08:18.109+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Swp6Kb5lKoI/AAAAAAAAAHI/l492_hBGlMY/s1600/2393109972_8ed6dcc785.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Swp6Kb5lKoI/AAAAAAAAAHI/l492_hBGlMY/s200/2393109972_8ed6dcc785.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br /><span style="color: white;">Με καρφωμένο το βλέμμα έξω απ’ το παράθυρό μου, γυρεύω να με τυφλώσουν οι πρώτες ηλιαχτίδες.. </span><br /><span style="color: white;">Να εισβάλλουν μέσα μου..</span><br /><span style="color: white;">Με μιαν ανάσα βάλθηκα να ρουφήξω τις μυρωδιές που άφησε η νύχτα.. </span><br /><span style="color: white;">Χτυπάει η καρδιά μου.. Δακρύζουν τα μάτια μου.. Τρέμουν τα χέρια μου.. </span><br /><span style="color: white;">Τα ζεσταίνει η ανάσα μου.. Ζω.. Υπάρχω..&nbsp; </span><br /><span style="color: white;">Κι ας μη βλέπουν άλλοι το φως που δυναμώνει.. </span><br /><span style="color: white;">Κι ας μη βλέπουν άλλοι, έξω απ’ το παράθυρό μου..&nbsp; </span><br /><span style="color: white;">Κι ας μη βλέπουν άλλοι, το παράθυρό μου.. </span><br /><span style="color: white;">Κι ας ξημερώνει μόνο για μένα.. </span><br /><span style="color: white;">Κι ας βαδίζουμε ολοταχώς στην καρδιά ενός παράξενου Χειμώνα..&nbsp; </span><br /><span style="color: white;">Εγώ βλέπω, αναπνέω, αγγίζω και ονειρεύομαι μιαν Άνοιξη…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-8008442088463893040?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-13301745597281553012009-11-10T16:12:00.007+02:002009-11-10T16:27:40.854+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Svl0i2xb76I/AAAAAAAAAGo/xTQWh2wSiXc/s1600-h/Basement_by_Gundross.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Svl0i2xb76I/AAAAAAAAAGo/xTQWh2wSiXc/s320/Basement_by_Gundross.jpg" /></a><br /></div><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Ήταν σκυμμένος πάντα πάνω από μια στοίβα χαρτιών.. </span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Έγραφε.... έγραφε...</span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Έξω, τα παιδιά, έπαιζαν μπάλλα κι αναστάτωναν τη γειτονιά.. </span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Εκείνος, μέσα στη μικρή καμαρούλα, έριχνε καμμιά ματιά και συνέχιζε.. Έγραφε... έγραφε..</span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Ήρθε καιρός που τα παιδιά μεγάλωσαν κι έκοψαν το παιχνίδι.. Που μόνο οι σκιές τους φαινόταν καθώς φιλούσαν τα ταίρια τους στο μισοσκόταδο.. κι ερωτευόταν.. </span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Εκείνος, άνοιγε τα ρουθούνια του στις γλυκιές μυρωδιές του έρωτα, μα έγραφε... έγραφε..</span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Μετά πάλι, στο φως, στη βουή, νέοι και νέες, τρέχαν στους δρόμους φωνάζοντας για κάποια λευτεριά.. Φωνές, κραυγές, πυροβολισμοί.. </span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Θαρρείς πως κάτι τον τρόμαξε, μα ήταν κοντά του το παράθυρο και το'κλεισε βιαστικά.. Έγραφε.. έγραφε..</span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Γύρω τα πάντα άλλαζαν.. Οι άνθρωποι, οι μυρωδιές, τα χρώματα.. και ο ίδιος ακόμη που έγραφε... έγραφε...</span><br /><span style="background-color: black; color: white; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">Χιλιάδες σελίδες, γέμιζαν την καμαρούλα.. ποτάμια το μελάνι.. Σοφά πράγματα.. Θεωρίες, ανακαλύψεις, στοχασμοί.. Χιλιάδες σελίδες που σαπίζουν πια στην καμαρούλα, τώρα που έφυγε εκείνος που έγραφε... έγραφε...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-1330174559728155301?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-24051088791356514332009-10-03T01:21:00.000+03:002009-10-03T01:22:45.804+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SsZsbg7uOvI/AAAAAAAAAGg/ApdpHGPrlg4/s1600-h/eagleman6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388113224148073202" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 276px; CURSOR: hand; HEIGHT: 227px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SsZsbg7uOvI/AAAAAAAAAGg/ApdpHGPrlg4/s320/eagleman6.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Πανε 5 μήνες και κάτι από το τελευταίο πέταγμα εκεί ψηλά, πάνω απ' τη blogόσφαιρα.</div><br /><div>Πανε 45 χρόνια και 5 μήνες από το πρώτο πέταγμα πάνω από ένα κόσμο πανέμορφο, γεμάτο χρώμα αίσθημα και μυρωδιά ελευθερίας.. μόνο και μόνο επειδή έτσι φαίνεται από ψηλά..</div><br /><div>Ο Αετός, δεν κουράστηκε, δεν απογοητεύτηκε, δεν μετάνιωσε για τίποτα.. Στάθηκε εκεί ψηλά σε μια βουνοκορφή και γεμάτος όνειρα έκλεισε τα μάτια του ν' αγκαλιάσει ότι έβλεπε μ' ένα απλό κούνημα των φτερών του.. Περνώντας όμως μπροστα απ' τα μάτια του, εκεινο που αντίκρυζε δεν ήταν φτερά. αλλά δυο χεράκια μικρά, παιδικά, αδύναμα να αγκαλιάσουν ότι ονειρευόταν..Κοίταξε χαμηλά και δεν είδε τα πόδια του αετου με τα γαμψα του νύχια, αλλά πάλι δυο ποδαράκια αδυναμα, παιδικά, ματωμένα απ' το παιχνίδι.. απ' το παιχνίδι ;</div><br /><div>Επιασε το πρόσωπό του με τα δυο του χέρια και γέμισαν δάκρυα.. </div><br /><div>Μια μικρή λιμνούλα σχηματίστηκε εκεί, ανάμεσά τους και είδε μέσα δυο μάτια καθαρά, γαλανά και κόκκινα τριγύρω.. Τίναξε τα χέρια του και τ' ακούμπησε στο στήθος να δει αν ειναι αλήθεια ή ονειρεύεται.. </div><br /><div>Μπερδεύεται το ένα όνειρο μέσα στ' άλλο.. Δεν ονειρεύεται.. και το πιο παράξενο είναι πως αυτό τον πονάει.. </div><br /><div>Η καρδούλα χτυπάει ασταμάτητα σαν ενα καλοκουρδισμένο ρολόι.. Γονάτισε ο Αετός και έπιασε με το 'να χέρι τη γή.. Σήκωσε τα μάτια ψηλά και έπιασε τον ήλιο με τ' άλλο..</div><br /><div>"Αντέχω.. αντέχω ακόμα.. " </div><br /><div>Έτσι ψιθύρισε και του φυγε με μιας η ιδέα, έτσι όπως του 'χε έρθει πως είναι ο Αετός...</div><br /><div>Ο Τάσος είναι και δεν θα παριστάνει ξανά κάτι άλλο.. Έτσι να τον ξέρετε εσείς που αγαπάτε..</div><br /><br /><div>Καλώς σας βρήκα.</div><br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-2405108879135651433?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-43936036032842372042009-04-30T12:04:00.001+03:002009-05-01T08:00:45.157+03:00<p align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Sfn3ycXjkKI/AAAAAAAAAGY/6ZnZp-xXse4/s1600-h/angel%2019.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330564079950205090" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 165px; CURSOR: hand; HEIGHT: 233px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Sfn3ycXjkKI/AAAAAAAAAGY/6ZnZp-xXse4/s320/angel%252019.jpg" border="0" /></a></p><div align="justify">Να, τα ! Έφτασε και η Πρωτομαγιά ! Μεγάλη γιορτή..<br /><br />Όχι η 1η, η 2 Μαΐου. Αριστεροί, δεξιοί, αναρχικοί, αναποφάσιστοι, η φύση όλη γιορτάζει : Έχω γενέθλια..<br /><br />Μάλλον κάτι έφαγα και με πείραξε, θα μου πείτε.. Δεν πειράζει.. Να το δοκιμάσετε κι εσείς.. Όταν ήμουν παιδί, εννοώ όχι όπως τώρα, κανονικό παιδί, προσπαθούσα να φανταστώ τον εαυτό μου γύρω στα 50.. Ξέρετε, κοιλίτσα, καραφλίτσα.. τέτοια.. Δεν μου έβγαινε με τίποτα όμως.. Τελικά, τον φανταζόμουν όπως ακριβώς είμαι.. Μου ήταν πιο εύκολο βλέπετε.. Συνεχίζω να αισθάνομαι όπως είμαι και να είμαι όπως αισθάνομαι.. Έχω την τύχη, αυτό να φαίνεται.. Στην αρχή, με ενοχλούσε όταν ήμουν με μια ταυτότητα στο χέρι για να αποδείξω την ηλικία μου.. Μετά, ως και τώρα, έπαψα να ασχολούμαι και αυτό που με ενδιαφέρει είναι ο πολύ όμορφος εσωτερικός μου κόσμος !! Ναι, ναι, μη γελάτε.. </div><div align="justify">Ο πολύ όμορφος εσωτερικός μου κόσμος, δεν ομορφαίνει από εμένα, αλλά από τη διαδρομή μου, τα "ταξίδια" μου, τους ανθρώπους μου, τις στιγμές μου, αυτές που πέρασαν και αυτές που θα 'ρθουν.. </div><div align="justify">Ομορφαίνει από την αίσθηση ότι μπορώ να προσφέρω αυτά -τα πολλά ή λίγα - που έχω μέσα μου.. και είναι αληθινά.. </div><div align="justify">Ομορφαίνει από το ότι μπορώ να εκτιμήσω τη ζωή, τη δική μου και των άλλων, από την αυτοεκτίμηση που έχω και μεταγγίζω στους γύρω μου.. Γιατί, για να είναι καλά οι γύρω μας, πρέπει πρώτα να είμαστε εμείς.. που νοιαζόμαστε. </div><div align="justify">Τα "θέλω", μας δίνουν ζωή και δίνουμε κι εμείς σ' αυτά.. </div><div align="justify">Οι καλοί άνθρωποι, οι καλές ψυχές, αυτοί που τις αξίες και τα "θέλω" της ζωής τους δεν τα βάζουν στο καντάρι, που δεν πουλούν αλλά χαρίζουν, έχουν έναν άγγελο από "κει ψηλά", από μέσα τους, από δίπλα τους, να τους αγκαλιάζει κα να συνταξιδεύουν πετώντας στο πιο Ωραίο, της ζωής ταξίδι..<br />Σήμερα δεν θα μου βγει το Καρυωτάκικό μου, σήμερα έχω χαρά.. </div><div align="justify">Πριν 45 χρόνια, ήταν Μεγάλο Σάββατο, κάπου πριν την Πρώτη Ανάσταση, είδα το φως (του κερατά του γιατρού που με τράβαγε να βγω..) Ας είναι καλά εκεί πάνω που θα είναι τώρα..<br /><br />Μη σας κουράζω, ευχηθείτε μου να ξεμπερδέψετε από μένα.. </div><div align="justify">( Κι αν έτσι νομίζετε, είστε γελασμένοι)<br /><br />Δεν ξεχνώ βέβαια, να ανταποδώσω και να ευχηθώ χρόνια πολλά στις φίλ<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Sfn3Dj8M9NI/AAAAAAAAAGQ/8ScJfoa6bBQ/s1600-h/angel%2019.jpg"></a>ες που γεννήθηκαν την ίδια ευλογημένη ημερομηνία, να είναι καλά, να χαίρονται τις οικογένειές τους.. τη ζωή τους όλη..<br /><br />Χρόνια πολλά .... <span dir="ltr"><a onclick="window.open(this.href);return false;" href="http://www.blogger.com/profile/05575072982963348160" rel="nofollow"><span style="color:#3366cc;">zoyzoy</span></a></span> </div><p align="justify">Χρόνια πολλά .... <span dir="ltr"><a onclick="window.open(this.href);return false;" href="http://www.blogger.com/profile/09637002611174347834" rel="nofollow"><span style="color:#3366cc;">Μάτα</span></a></span> </p><blockquote><p align="justify"></p></blockquote><blockquote><p align="justify"></p></blockquote><p align="justify"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-4393603603284237204?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-17549114966799321902009-04-13T23:17:00.009+03:002009-04-14T00:10:30.638+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SeOecr3XbvI/AAAAAAAAAGI/KFKvpd2AR5A/s1600-h/EasterEggs.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 169px; height: 139px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SeOecr3XbvI/AAAAAAAAAGI/KFKvpd2AR5A/s320/EasterEggs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324273400130531058" border="0" /></a><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p.MsoPlainText, li.MsoPlainText, div.MsoPlainText {margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Courier New"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 57.6pt 72.0pt 57.6pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoPlainText"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoPlainText"><o:p> </o:p></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">Πιστοί γονατιστοί, μ' αρώματα στα χέρια και λουλούδια,<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">μοιρολογούν, αναστενάζουν,<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">μα εγώ ακούω μοναχά άναρθρες κραυγές!.<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">Να! Κάτι ξεχωρίζω!<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">- Το Βαραββά, φωνάζουν.</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><br /><o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">Πιστοί γονατιστοί, με προσευχές στο σπίτι<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">θυμιάζουν στην εικόνα Σου με ακριβό λιβάνι,<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">μα εγώ βλέπω μοναχά χέρια διαβολικά<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">να μπήγουν στα μαλλιά Σου, αγκαθωτό στεφάνι!<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">Πιστοί γονατιστοί, μ' ευλάβεια μυρίζουν<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">τον Τάφο και δακρύζουν<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">μα εγώ μυρίζω μοναχά σάπια κουφάρια!<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">Όχι από Σε! Απ' αυτούς, που γονατίζουν!<o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">(Πνευματικά δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα)</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><br /></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">Τούτες τις μέρες, θες από παράδοση, θες από πίστη ή αμάθεια, όλοι νιώθουμε λίγο διαφορετικά μα τους εαυτούς μας, με τους γύρω μας.. Είτε είναι παραμυθάκι που μας το επέβαλαν με τη βία είτε αλήθεια, όπως και να το κάνουμε, μας συγκινεί όλο αυτό το κλίμα των Παθών.. Τουλάχιστον εμένα.. Μετά, έχουμε χρόνο για να ψάξουμε τι είναι και τι δεν είναι.. Ίσως να φταίει το ότι γεννήθηκα Άνοιξη, ή το ότι ήταν η μέρα εκείνη ( 2 Μαΐου )Μεγάλο Σάββατο.. δεν ξέρω. Ίσως το ότι την Ανάσταση γιορτάζω.. Τάσος, είναι τ' όνομά μου..<br /></span></p> <p face="verdana" style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;">Όπως και να ‘χει, εγώ με τις χίλιες αντιρρήσεις μου σε όλο αυτό το σκηνικό των πιστών και της εκκλησίας που μας αποκόβει από κάθε τι πραγματικά Ελληνικό, δεν θέλω να προσβάλω την πίστη κανενός, αντίθετα θέλω να την κάνω να έχει σημασία, νόημα.. Δώστε όπως ταιριάζει το φιλί της αγάπης χωρίς δαγκώματα, απλώστε το χέρι σ’ όλους αυτούς που το έχουν ανάγκη, αναζητήστε, βγάλετε από μέσα σας τον καλό σας εαυτό και μοιράστε τον, γιατί ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον σε τούτον τον κόσμο.. Κι όταν τα φώτα σβήσουν, κρατήστε το φως αναμμένο.. </span></p> <p style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:arial;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoPlainText" style=""><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-family: arial;font-family:verdana;font-size:100%;" >Χρόνια πολλά, καλή ανάσταση στις καρδιές μας.. και χρόνια μου πολλά.</span><span style=""> </span><o:p></o:p></p> <p class="MsoPlainText"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoPlainText"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoPlainText"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-1754911496679932190?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com55tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-60139960306811343162009-04-05T20:37:00.007+03:002009-04-05T21:56:12.833+03:00<span style=";font-family:'MS Mincho';font-size:100%;" > <p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Στη μικρή ζωή μας, άλλα προσπερνάμε<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">άλλα ξεχνάμε, άλλα μαθαίνουμε να μισούμε<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">κι άλλα κάναμε πως δεν τα ζήσαμε.<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Μόνο προς το τέλος, σε μιαν αναλαμπή<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">που όλα της ψυχής μας γυρεύουμε πριν αυτή παραδοθεί,<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ότι προσπεράσαμε, ότι ξεχάσαμε<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ότι μισήσαμε κι ότι κάναμε πως δεν το ζήσαμε<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">γίνεται το λεπτό σύνορο προς το θάνατο<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">και βλέπουμε πως λάθος σύνορα βαστούσαμε..<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:courier new;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);">γίνεται το φως και η ζέστη που ποτέ δεν κρατήσαμε<o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;" class="MsoPlainText"><em><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-family:courier new;">και νιώθουμε πως αυτά ήταν όλη μας η ζωή.</span><o:p></o:p></span></em></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;" class="MsoPlainText"><o:p></o:p></p></span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;font-family:trebuchet ms;" class="MsoPlainText"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(204, 204, 204);">(Πνευματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα)</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;" class="MsoPlainText"><span style="font-family:'MS Mincho';"><o:p><span style=";font-family:Courier New;font-size:85%;" ></span></o:p></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt;" class="MsoPlainText"><span style="font-family:'MS Mincho';"><o:p><span style=";font-family:Courier New;font-size:85%;" >Τάσος </span></o:p></span></p><p></p><p> </p><p><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:85%;" >Ζητώ συγνώμη για την από λάθος μου διαγραφή της ανάρτησης, μαζί με τα σχόλια των φίλων μου</span></p><p></p><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-2a73f2638f360f9d" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v12.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D2a73f2638f360f9d%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330025211%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2A252D463E0D53FC31B77BB20013A4DA42F26D4F.89D74332E7E6B5547B83BB7C296F44FDADE3121%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D2a73f2638f360f9d%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dq8tTwD2GXc2iNa7dct-emolrbzU&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v12.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D2a73f2638f360f9d%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330025211%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2A252D463E0D53FC31B77BB20013A4DA42F26D4F.89D74332E7E6B5547B83BB7C296F44FDADE3121%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D2a73f2638f360f9d%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3Dq8tTwD2GXc2iNa7dct-emolrbzU&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-6013996030681134316?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-3250362859221989112009-03-25T15:27:00.004+02:002009-03-25T16:09:28.527+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Sco64bztUGI/AAAAAAAAAE4/ezxTAQDPaNM/s1600-h/Img1821E.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317127051276013666" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 257px; CURSOR: hand; HEIGHT: 183px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/Sco64bztUGI/AAAAAAAAAE4/ezxTAQDPaNM/s320/Img1821E.jpg" border="0" /></a><br /><div>Δεν «πουλάει» ρε παιδιά..<br />Τι κι αν κάποιες χιλιάδες Έλληνες και Φιλέλληνες έδωσαν κάποτε το αίμα τους για να αναπνέουμε ελεύθερα; Κάθε μέρα –θα μου πείτε- σκοτώνονται χιλιάδες, για να πάνε στη δουλειά τους.. Μια δουλειά που πολλοί ζητούν και λίγοι έχουν.. Άρα, σκοτώνονται για να’μαστε λιγότεροι..<br />Ξέρουμε αλήθεια, για τι πράγμα αγωνιζόταν εκείνοι, οι τότε «γνωστοί-άγνωστοι» που καμιά σχέση δεν έχουν με τους τωρινούς ;<br />Ξέρουμε ότι ακόμη και σήμερα, πολλοί από εμάς θα ήταν πολέμιοί τους, δεν θα δεχόταν τις θέσεις τους, θα αισθανόταν άβολα και προσβεβλημένοι… γιατί;<br />Εγώ, ο ολιγομαθής, ο μειονοτικός πατριώτης, ο γραφικά ρομαντικός, θα σας πω με δυο λόγια, χωρίς περίτεχνες αναλύσεις, τι αντιπροσώπευαν αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους κάναμε αγάλματα, κάνουμε παρελάσεις, βγάζουμε λόγους, μα φροντίζουμε να κρύβουμε καλά ότι μας ξεβολεύει..<br />Ο αγώνας ενάντια στον τουρκικό ζυγό, δεν σταμάτησε ποτέ.. Από την άλωση και μετά, απλώς, πήρε μορφή.. Από τα πρώτα χρόνια, μεγάλοι Έλληνες, Έλληνες από μας, με καθόλου ή λίγη μόρφωση αλλά με καρδιά λεονταριού, δεν δέχθηκαν ούτε στιγμή την υποδούλωση.. Όταν τα χρόνια περνούσαν και η Εκκλησία βολεύτηκε στα νέα δεδομένα, βρήκε τον Τούρκο συνεργάτη και άρχισε να «μαζεύει» την περιουσία που σήμερα φτάσαμε να γίνεται ευρέως γνωστή, οι Έλληνες αυτοί, εμείς, σταθήκαμε απέναντι, γιατί εκτός απ’τον απλό παπά του χωριού που δεν καταλάβαινε τα παιχνίδια της Εκκλησίας, οι «άλλοι», οι «χήρες με τα μαύρα» (γιατί δεν μπορώ να τους λέω αλλιώς) έκαναν «αρπαχτές» 400 χρόνων !!<br />Οι αγωνιστές λοιπόν, όλοι εκτός Εκκλησίας, έδωσαν το αίμα τους ενάντια στον Τούρκο, ενάντια στα παιχνίδια των «φίλων» μας και ενάντια σε όλο το σάπιο σύστημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας που έτρεμε μη χάσει όλα τα καλά που ήξεραν άριστα να τάζουν και να προσφέρουν ως μπαξίσι οι Τούρκοι..<br />Ποτέ κανέναν δεν βόλεψε το αναρχικό του χαρακτήρα των Ελλήνων αγωνιστών… και δυστυχώς, για μένα που βαφτίστηκα και ανατράφηκα ως χριστιανός, η Εκκλησία..<br />Και τι δεν έκαναν για να τα μπαλώσουν.. τι γράμματα υποταγής στο Σουλτάνο, τι «θαύματα» από εικόνες που έδειχναν ότι ήθελαν γαλήνη στον τόπο, τι αλαλούμ για να μην ξεχνάμε τους Άγιους πατέρες , μητέρες και λοιπούς συγγενείς δεν λέγεται (25η Μαρτίου) …<br />Πολλοί, ταράζεστε και νιώθοντας θιγμένοι δεν θέλετε να ακούσετε. Μα, δεν υπάρχει εμπάθεια, δεν υπάρχει αμάθεια, δεν υπάρχει σκοταδισμός… αντίθετα, υπάρχει φως που μας απελευθερώνει από κάθε είδους ζυγό και σάπιο σύστημα, που μας κάνει –έστω και σαν ψευδαίσθηση- να νιώθουμε ελεύθεροι. Ίσως το φως που είδαν και κείνοι που έβαλαν το μέλλον της Πατρίδας πάνω από τις ζωές τους.. μιας Πατρίδας που σήμερα πολλοί περιγελούμε μπερδεύοντάς την με το Κράτος και τους Κρατούντες και πιο πολλοί –εγκληματικά- ξεχνούμε φοβούμενοι να δείξουμε όχι αυταπάρνηση αλλά λίγη αγάπη, όχι για μας… για τα παιδιά μας..<br />Χρόνια Πολλά φίλοι μου και αν σας μπέρδεψα ή σας κούρασα, συγχωρέστε με.. στην αγάπη, πάντα κάνουμε λάθη.. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-325036285922198911?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-51512236102956474132009-03-15T01:37:00.003+02:002009-03-15T01:42:01.183+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SbxAM1rtXmI/AAAAAAAAAEw/SCHDvwKH8dI/s1600-h/mask.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313192249703358050" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 269px; CURSOR: hand; HEIGHT: 269px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SbxAM1rtXmI/AAAAAAAAAEw/SCHDvwKH8dI/s320/mask.jpg" border="0" /></a><br /><div>Έχουν περάσει τόσα χρόνια και δεν είχα ακόμη τη χαρά να σε γνωρίσω..<br />Έχω ακούσει τα καλύτερα λόγια και είμαι σίγουρος, πως έτσι που τα λένε θα ’ναι. Όλοι περιγράφουν τη χαρά που ένιωσαν όταν σε βρήκαν. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια των δασκάλων «να είστε ο εαυτός σας» και ακόμα αναρωτιέμαι πώς γίνεται αυτό.. Πώς δηλαδή γίνεται να δώσουμε τη θέση μας σε έναν άλλον ; Πώς να είμαστε δύο σε ένα ; Και ο άλλος ; Ο εαυτός.. θα θέλει να συνυπάρχουμε ; κι αν το θέλει τόσο, γιατί δεν έρχεται και πρέπει να τον καλέσουμε ; Και γιατί είναι τόσο δύσκολο να τον βρούμε ; Τι του κάναμε και έχει φύγει, αφού το σωστό είναι να είμαστε μαζί ;<br />Καλέ μου εαυτέ, εγώ είμαι πρόθυμος να σε γνωρίσω και να σε φιλοξενήσω όσο θέλεις να μείνουμε κοντά, σαν οικογένεια…. Βέβαια, η ζωή είναι ακριβή και τα έξοδα αρκετά.. Μάλλον θα πρέπει να τα μοιραστούμε.. Ξέρεις, το Τζιπ μου δεν καίει νεράκι.. Μη μου πεις τι το θέλω γιατί φαντάζομαι πως και συ θα έχεις ένα.. Τι δείχνεις στο περιβάλλον σου ; Εκτός βέβαια και αν έχτισες και ένα σπίτι.. Πώς αλλιώς θα αφήσεις το στίγμα σου σε τούτον τον πλανήτη;<br />Εγώ, έχω δυο παιδιά.(Το ένα είναι κορίτσι, αλλά κάνω πως δε με νοιάζει). Τους έχω πει πολλά για σένα και θέλουν πολύ να σε γνωρίσουν. Βοηθάω στο να είναι οι καλύτεροι. Ξέρεις, ανταγωνισμός.. Τι; Θα αφήσουμε τα παιδιά του Κυρ-Κώστα να μας περάσουν ; Όοοοχι βέβαια !<br />Αν έχεις και συ παιδιά, θα έχουν καλή παρέα. Εγώ τους το λέω πάντα : «Το τι δείχνετε έχει σημασία ! Αυτό καταλαβαίνει ο άλλος ! Έτσι σας αξιολογεί !»<br />Πιστεύω να ταιριάζουμε.<br />Έχω έναν υπέροχο γάμο.. ( Το κοριτσάκι που ερωτεύτηκα τότε, δεν είχε προοπτικές.. ούτε καν ένα σπίτι στα βόρεια προάστια.. κάτι.. μια επαγγελματική σιγουριά βρε αδερφέ)<br />Δέκα χρόνια πραγματικής απόλαυσης ! Τι γιορτές, τι δεξιώσεις ! Όλος ο καλός κόσμος ! Όλοι συνεργάτες και φίλοι απ’ τη δουλειά . Με εκτιμούν ιδιαίτερα και μου το δείχνουν με κάθε τρόπο.. άσχετα με το αν θα δώσω bonus ή όχι..(για να μη νομίζεις πως το κάνουν από συμφέρον)..Το περίεργο βέβαια είναι πως αυτοί δεν σε θέλουν.. Είναι –λέει- σαχλαμάρα και ανόητος ρομαντισμός να ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου στις μέρες μας.. Η δουλειά μου είναι ότι σιχαινόμουν από τα φοιτητικά μου χρόνια, αλλά έχει κέρδη.. τι κι αν πρέπει να παριστάνω τον συμπονετικό και τον διαλλακτικό σε ότι μπούρδα ακούω..<br />Πού ξέρεις, μπορεί όταν με το καλό σε βρω, να σε βάλω στη δουλειά μου<br />Θα σου μάθω όλα τα κόλπα.. Αν είσαι ξύπνιος όπως εγώ, θα τους δουλεύεις όλους ψιλό γαζί.. Μέχρι και fifty-fifty μπορώ να σε βάλω. Αν πάλι είσαι ανύπαντρος, έπεσες στον κατάλληλο ! Έχουμε κύκλο, που φυσάει ! Τι ακίνητα, τι κότερα, τι επιχειρήσεις.. Όλες, η μια καλύτερη από την άλλη..<br />Ήδη για το γιο μου, του έχω «κλείσει» μια περίπτωση με ένα μάτσο ακίνητα !<br />Μάλλον, θα πρέπει να σε αφήσω τώρα γιατί με φωνάζει η στρίγγλα η γυναίκα μου να κατέβω.. Έχουν έρθει κάτι φίλοι μας αντιπαθητικοί με δυο σκατόπαιδα.<br />Τους έχουμε «τραπέζι»..<br />Σε περιμένω με ανυπομονησία και αν θες να κάνω κάτι προκειμένου να έρθεις πιο γρήγορα (αρκεί να μην είναι τίποτα ακριβό) πες το μου και θα το κάνω ευχαρίστως, καλέ μου εαυτέ..<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-5151223610295647413?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-59821155201843379252009-02-25T13:07:00.000+02:002009-02-25T13:12:34.927+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SaUnG2kg7jI/AAAAAAAAAEo/56MvfAa2R9k/s1600-h/m3_too-dark-sky.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306690734607363634" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 231px; CURSOR: hand; HEIGHT: 186px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SaUnG2kg7jI/AAAAAAAAAEo/56MvfAa2R9k/s320/m3_too-dark-sky.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;">Μια παρέα νέων, σε βραδινή έξοδο..<br />Το πρόγραμμα, είχε κουτούκι. </span><br /><span style="font-family:verdana;">Ότι έπρεπε μ’ αυτόν τον καιρό.<br />Η πόρτα άνοιξε διάπλατα και η παρέα βιάστηκε να μπει στο μαγαζί. Το τραπέζι ήταν εκεί, τους περίμενε. Με το χαμόγελο στο στόμα, οι φίλοι βολεύτηκαν κι άρχισαν να κοιτάζουν τριγύρω έχοντας την καλή διάθεση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.<br />Ε.. νιάτα, καλή παρέα και έξοδος σε μέρος που όλοι διάλεξαν.<br />Εκείνη, γελαστή και ομιλητική, περίμενε τη σειρά της να πει..<br />ΝΤΟΥΠ !! Ένας δυνατός χτύπος.!! Το κεφάλι της έγειρε μπροστά μεμιάς και χτύπησε στο τραπέζι. Τα βλέμματα όλων πάγωσαν.. Φωνές, πανικός..<br />Οι γιατροί δεν άφησαν καμιά ελπίδα ζωντανή.<br />Ανεύρυσμα, είπαν..<br />Ο πατέρας μέσα στη ζάλη του, τον πόνο τον αβάσταχτο, την πιο βαριά κατάρα, μονολογούσε «θα πάμε κι αλλού, θα κάνουμε εξετάσεις..»<br />Οι γιατροί απ’ την άλλη, δεν ήξεραν πώς να του πουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα, ότι σε λίγο χάνει το παιδί του για πάντα και να σκεφτεί να δώσει τα όργανά του..<br />Πώς ;<br />Εκεί το μυαλό σταματάει κι εύχεσαι, μαζί να πάψει και η καρδιά..<br />Εκεί βλέποντας το σπλάχνο σου να σκοτεινιάζει απ τον ίσκιο του θανάτου, εύχεσαι να πας πρώτα εσύ.. να κλείσεις τις πόρτες, να μην περάσει απ’ την άλλη.. τόσο νωρίς..<br />Ζωή.. που τόσο την προσβάλλουμε, την περιγελούμε.<br />Ζωή.. η μόνη ανεκτίμητη<br />Ζωή.. που δεν ανταλλάσσεται.<br />Ζωή.. η υπέρτατη αξία<br /><br />Ακόμη μάλλον δεν έχει «φύγει» το κορίτσι .. Ίσως ακόμη και ο πατέρας, η μητέρα και η μεγαλύτερη αδερφή να μην ξέρουν πως «φεύγει» τόσο μα τόσο σύντομα..<br />Γίνομαι καλύτερος άνθρωπος ή τουλάχιστον προσπαθώ.<br />Δεν με θρέφει φυσικά ο πόνος, αλλά η ζωή, μου δίνει πού και πού ένα χαστούκι, να την κοιτάξω κατάματα , να πονέσω γι’ αυτήν και να την ερωτευτώ κάνοντας κι άλλους να το νιώσουν.<br />Και ήταν μόλις μια ιστορία που απλώς άκουσα…<br />Καλό σου ταξίδι μικρή..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-5982115520184337925?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-70729599349357221652009-02-18T10:41:00.000+02:002009-02-18T11:15:56.976+02:00<p align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SZvRKXBbyfI/AAAAAAAAAEQ/6C7S76LME-Q/s1600-h/untitled.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304062962067818994" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 299px; CURSOR: hand; HEIGHT: 295px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SZvRKXBbyfI/AAAAAAAAAEQ/6C7S76LME-Q/s320/untitled.bmp" border="0" /></a></p>Ο Israelman επιμένει να εκτοξεύει κατηγορίες, αποτέλεσμα της προπαγάνδας που έχει και ο ίδιος υποστεί. Χωρίς εμπάθειες και δείγματα ρατσισμού, οφείλουμε ως Έλληνες σκεπτόμενοι, άσχετα με την ιδεολογική μας τοποθέτηση, να αντιδρούμε πάντα σε τέτοιες συκοφαντίες.<br /><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Δεν είμαστε ούτε Τουρκοφάγοι, ούτε Εβραιοφάγοι. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Στο πέρασμα των αιώνων, το ακριβώς αντίθετο έχει συμβεί. Και οι Τούρκοι "δάγκωσαν" στο όνομα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οι Εβραίοι εισέβαλαν και "επίταξαν" τη χώρα μας στο όνομα της Ιερής ανάδειξης του Αγίου Ισραήλ. Δικαίωμα του καθενός από εμάς είναι να πιστεύει σε όποιον Θεό επιθυμεί. Δικαίωμα βέβαια που οι Άγιοι Πατέρες, μας το στέρησαν βίαια καταστρέφοντας κάθε Ελληνικό στοιχείο που έδειχνε την υπεροχή μας.</div><div align="justify"><br />Τώρα πια, ούτε εμφυλίους έχουμε, ούτε ιερούς πολέμους.. Τώρα πια έχουμε ή πρέπει να έχουμε ο ένας τον άλλον και έχουμε τόσα πράγματα στο κεφάλι μας, τον αγώνα της καθημερινότητας που όλα τα παραπάνω φαντάζουν φανφάρες.</div><div align="justify">Όμως, όπως πάντα, η δική μας μη αντίδραση σε τέτοιες φωνές, η σιωπή, δικαιώνει αυτούς που φωνάζουν. Ας μαζέψουμε ότι δύναμη έχουμε και ας αντισταθούμε σε ότι μας ενοχλεί. Δεν είναι δικαίωμα, είναι υποχρέωση. Όσοι την αισθάνονται ας αντιδράσουν.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><a href="http://israelyesgr.blogspot.com/2009/02/blog-post_18.html?showComment=1234946340000#c2341581368344766270">http://israelyesgr.blogspot.com/2009/02/blog-post_18.html?showComment=1234946340000#c2341581368344766270</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-7072959934935722165?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-204634177600681922009-02-13T11:58:00.000+02:002009-02-15T18:29:09.191+02:00<strong><span style="font-family:verdana;">Μη σας κουράζω..<br />Μπείτε στο link του Άνεμου να δείτε τι ξεφτίλες υπάρχουν.<br />Μπράβο του που τσάκωσε τον Εβραιοτυπάκο .<br />Κάντε ότι περνάει από το χέρι σας.... </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;">Δεν μπορεί να χτυπιούνται παιδιά και να υπάρχει δικαιολογία, </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;">δεν μπορεί μια χώρα να βρίσκεται υπό κατοχή και να υπάρχει δικαιολογία, </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;">δεν μπορεί ένας λαός που επέζησε από την απόλυτη φρίκη του Χίτλερ να κάνει </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;">ότι δεν πρόλαβαν να του κάνουν. </span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;">Εμείς, οι ελεύθεροι άνθρωποι, που δεν τα βάζουμε με ράτσες και φυλές, πρέπει κάποτε να κάνουμε τον δικό μας "πόλεμο", για το δικαίωμα που έχουν όλοι στη ζωή και την ελευθερία.</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;">Το μεγαλύτερο πλήγμα στα Εβραϊκά συμφέροντα είναι το οικονομικό. Ας τους το επιφέρουμε. Δεν θα γίνουν τα χέρια μας κόκκινα.. Πείτε όχι στα Εβραϊκά προϊόντα..<br /></span><span style="font-family:verdana;">Δείτε αυτό πο "ψάρεψε ο ΑΝΕΜΟΣ"<br /></span></strong><a href="http://anemos5.blogspot.com/2009/02/blog-post_6760.html"><strong><span style="font-family:verdana;">http://anemos5.blogspot.com/2009/02/blog-post_6760.html</span></strong></a><strong><span style="font-family:verdana;"><br /><br />ή δείτε κατευθείαν την ανάρτηση του "Έλληνα" ειρηνιστή<br /></span></strong><a href="http://israelyesgr.blogspot.com/2009/02/blog-post_7964.html"><strong><span style="font-family:verdana;">http://israelyesgr.blogspot.com/2009/02/blog-post_7964.html</span></strong></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-20463417760068192?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-30305163397058905302009-02-10T14:03:00.000+02:002009-02-10T14:45:06.619+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SZFxzTOHbXI/AAAAAAAAADw/fCLCy4K1tWw/s1600-h/images2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301143362538532210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 208px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SZFxzTOHbXI/AAAAAAAAADw/fCLCy4K1tWw/s320/images2.jpg" border="0" /></a><br /></div><div align="justify"><em>Ήρθαμε εμείς στο σπίτι σας να σας κάνουμε κουμάντο, τι κάνετε με την υπηρέτριά σας και που σνιφάρει ο γιός σας, </em></div><div align="justify"><em>πού είδαμε τη γυναίκα σας και σε τι στάση (όχι λεωφορείου), πόσα ζήταγε η κόρη σας και τέλος πάντων τι στο διάολο κάνετε πίσω από τους γκισέδες σας, κάτω από τα γραφεία σας και πάνω στους καναπέδες σας ;</em></div><div align="justify"><em>Μήπως βγάλατε ποτέ τις κουκούλες όταν καταστρώνατε τα σχέδια για το μέλλον που μας φτιάχνετε ; Μήπως το επώνυμό σας φιγουράρει στις λίστες των δωροληπτών ; </em></div><div align="justify"><em>Εσάς λοιπόν, τι σας κόφτει για το πώς λεγόμαστε; Τι θα πει "επώνυμα και όχι ανώνυμα";</em></div><div align="justify"><em>Στις καθημερινές σας υποχρεώσεις μήπως τραβάτε και βιντεάκια; Ή μήπως στα φακελλάκια και στις μίζες που δεν χωρούν ούτε στη φαντασία μας βάζετε και τσιπάκια; </em></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><em>Και αν η διαστροφή σας περιλαμβάνει και ένα ΝΑΙ σε όλα αυτά, εμείς είμαστε απ' έξω.</em></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><em>Χωρίς να'χουμε καμμία σχέση με όλα αυτά, χωρίς κανένα φόβο να πούμε τη γνώμη μας, χωρίς να αισθανόμαστε υποτελείς, εμείς με τις χίλιες ιδεολογίες και με τα χίλια χρώματα, δε σας χαρίζουμε το όνομά μας χαφιεδόσογο, όσο και αν χτυπιέστε τώρα που βαρεθήκατε να "καρφώνεστε" μεταξύ σας... </em></div><div align="justify"><em>Οι bloggers είναι η πραγματικότητα κόντρα στην ηλιθιότητα και τα συμφέροντα, δεν είναι τσιράκια κανενός και δεν ελέγχονται από πουθενά, είτε σας αρέσει είτε όχι.</em></div><div align="justify"><em>Είναι η ελεύθερη φωνή και αλίμονο αν θα πρέπει να έχει ταμπέλες. Έχει κανείς αντίρρηση ;</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-3030516339705890530?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-85852270474636146262009-02-03T15:29:00.002+02:002010-06-01T12:24:05.172+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SYhcE7T_pWI/AAAAAAAAADo/mXpYUbFiavM/s1600-h/EAGLE2.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 146px; FLOAT: right; HEIGHT: 145px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298586201312175458" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SYhcE7T_pWI/AAAAAAAAADo/mXpYUbFiavM/s320/EAGLE2.jpg" /></a><br /><div><strong><span style="color:#ff0000;"><em>12 Μαϊου, πριν λίγα χρόνια, σαν να'ταν χθες..</em></span></strong></div><br /><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ffffff;">Μετα βίας κατάφερα να κοιμηθώ για λίγο. Χτες βράδυ, πίστεψα πως δεν έχει άλλη ζωή..</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ffffff;">Η μητέρα μου έκανε σχέδια για το πώς θα κάθονται στη βεράντα το καλοκαίρι..</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ffffff;">Η γυναίκα μου, κανόνιζε να του φέρνει φαγητό για να μην ασχολείται η μάνα μου..</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ffffff;">Ο μεγάλος μου γιός, τον φίλησε και κείνος έβαλε όλη τη δύναμη που του'χε απομείνει και άφησε ένα φιλί στο μάγουλό του..Ο μικρός μου γιός, δεν ξέρω πώς, αλλά του'ρθε να του φιλήσει τα πόδια.. και το'κανε.</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ffffff;">Όταν χαιρέτησα είπα "αριβεντέρτσι.." και τον είδα βγαίνοντας από την κρεβατοκάμαρα με την άκρη του ματιού μου να μου γνεύει κουνώντας τα δάχτυλα του χεριού του που ήταν πάνω από τα σκεπάσματα.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Σήμερα, είναι μια άλλη μέρα..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Το τηλέφωνο χτύπησε, τα αυτιά μου βούιζαν, ακούγοντας τη μητέρα μου, "Πάμε στο νοσοκομείο" ..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Έκανα λίγο δρόμο με το αυτοκίνητο και το άφησα κάπου έξω από το δακτύλιο γιατί δεν κυκλοφορούσα, να πάρω ταξί.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Έβαζα στο μυαλό μου τα χειρότερα. Είχα γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Μετά πάλι, σκεφτόμουν πως δεν θα'ναι τίποτα.. "θα πάρει παράταση" έλεγα να διασκεδάσω την αγωνία μου.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Μπήκα επιτέλους στο ταξί που θα με οδηγούσε στο νοσοκομείο. Μόλις ξεκίνησε, θες η ζέστη, θες η αγωνία μου.. χάθηκα στον κόσμο μου.Σε ένα κόσμο αληθινό όμως, που έζησα..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Ήμουν παιδί και αμαβόσβηνα τα φώτα του μαγαζιού για να παίξω.. Με κυνηγούσε με ένα πατσαβούρι. Έτρεχα ξέροντας ότι όσο λίγο και να τρέξω, δεν θα με πιάσει. Δεν ήθελε να με πιάσει..Μετά, κατέβαινα τα σκαλιά και κείνος αντικρύζοντάς με κατακόκκινο απ'τον ήλιο του καλοκαιριού έχοντας 4-5 μέρες να με δει, ξεφώνιζε ανοίγοντας τα χέρια του "βρε !! το γαριδάκι μας !!"</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Τώρα, ποτίζω.. έρχομαι συχνά να του κάνω παρέα στο φτωχό εξοχικό μας με τον υπέροχο κήπο.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Οι κυριακές είναι πολύτιμες.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Και για κείνον είναι, που σηκώνεται από τα χαράματα να πάει να ποτίσει, να τα βρούμε όλα όμορφα κι ανθισμένα όταν θα χαιρόμαστε το Πάσχα καμαρώνοντας τον κήπο.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Θυμάμαι μια ιστορία που μου είχε πει, από τα δύσκολα χρόνια, της πείνας..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Μαζί με ένα φίλο του, ήταν παιδιά ακόμα, βρέθηκαν στην Αθήνα με ένα μπαουλάκι να'ναι όλο τους το βιός. Και βρέθηκε άνθρωπος, -μια φουρνάρισα- που τους το αντάλλαξε με ένα καρβέλι ζεστό ψωμί. Το'φαγαν και τους έφαγε. Θα έσκαγε η ζύμη στο στομάχι τους. Χέρι-χέρι, έτρεχαν στους δρόμους να σταματήσουν τον πόνο. "Αν θες να μην πεθάνουμε, τρέχα" έλεγε ο ένας στον άλλο.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Μετά, στα "εύκολα χρόνια", τον θυμάμαι να κάνει μια το ένα, μια το άλλο...</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Ένας νεαρός τυφλός, με το μπαστουνάκι του, κατέβαινε τα σκαλιά του μαγαζιού σχεδόν κάθε μέρα, για το μεσημεριανό του φαγητό.. Την ώρα της πληρωμής, άνοιγε την παλάμη του ή το πορτοφολάκι κι ο πατέρας μου του τα ανακάτευε για να τον μπερδέψει.. για να μην καταλάβει ότι δεν του παίρνει χρήματα..όταν όμως τον έβλεπε να στεναχωριέται, να κοκκινίζει του'παιρνε κανένα ταληράκι, να μην τον προσβάλει..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Είχαμε και ένα παππού στη γειτονιά, που του πήγαινα το φαγητό του σ'ένα άθλιο παλιό και βρώμικο σπίτι.Σ'ένα δωμάτιο που είχε μόνο ένα ντιβάνι ένα κομοδίνο και μια καρέκλα..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Τώρα, είμαι γαμπρός.. Σηκωθήκαμε από το τραπέζι, βγήκαμε στο δρόμο και ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού.. Στάθηκε στη μέση του πεζοδρομίου και ανοίγοντας διάπλατα το χαμόγελο και την αγκαλιά του μας κράτησε και τους δυό και σκουπίζοντας τα δάκρυά του μας ευχήθηκε '..να'στε ευτιχισμένοι !"</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Τώρα πια, θα ζούσαμε χώρια.</span></div><div><span style="color:#ffffff;">Χώρια βέβαια ήταν μόνο τα σπίτια μας. </span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Πόσα καλοκαίρια περάσαμε σ'αυτόν τον μικρό υπέροχο κήπο και πόσοι άνθρωποι χωρέσαμε να κοιμηθούμε σ'αυτό το μικρό σπιτάκι..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Κι εδώ, το Χειμώνα, δεν αφήσαμε γιορτή χωρίς γονείς...</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Μια φορά χρειάστηκε να δει κάποιον μας σε νοσοκομείο (στις αμυγδαλές του γιού μου) και έγινε ράκος. "Το πιτσουνάκι μου, τώρα εγχειρίζεται" ψέλιζε πίνοντας ένα κονιάκ στο bar του νοσοκομείου. Μετά από λίγο, βγήκε έξω.. δεν άντεξε.. τα έβγαλε όλα..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Μπαίνοντας στο μαιευτήριο για τη γέννηση του δεύτερου γιού μου, ήταν εκεί με τη μητέρα μου και μας περίμεναν από νωρίς.. 'Όλα θα πάνε καλά " θυμάμαι που'λεγε.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Παππού, πες μου το ένα, πες μου το άλλο.. κι όλες οι απορίες τους λύνονταν..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Ένας άνθρωπος εγκυκλοπαίδεια..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Ποτέ δεν θυμάμαι να εκδικείται κάποιον.. και ποτέ δεν μου είπε για κανέναν κάτι κακό..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Τώρα, πάμε στο νοσοκομείο για νοσηλεία.. μόλις μας είπε ο γιατρός τα νέα "καρκίνος του πνεύμονα, με μετάσταση στο κεφάλι.." </span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">'Τι είπαν οι γιατροί" ρώταγε.. Τίποτα, έλεγα, θα δούμε..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Πάντα έλεγε πως αν ποτέ μπλέξει με νοσοκομεία θα είναι για σχόλασμα..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Πάμε για νοσηλεία.. Κούνησε το χέρι του σα να λέει "τώρα, άστα.."</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Η κάθε μέρα ήταν χειρότερα από την προηγούμενη.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Καπνίζεις ακόμα ; του λεγα.. και κείνος απαντούσε "..τι τα θέλεις, να πάω στα εκατό ; "</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Κάθε μέρα και ένας πόνος που όλο μεγάλωνε.. και με έπνιγε.. πώς θα μπορέσω κάποια στιγμή να διαγράψω ένα τόσο αγαπητό μου πρόσωπο.. πώς;</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Όποτε είχα δουλειά μακριά, πήγαινα γρήγορα με ανοιχτό παράθυρο και άφηνα τα δάκρυα να μου παγώνουν το πρόσωπο..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">-Φτάσαμε νεαρέ.. μου 'πε έντονα ο ταξιτζής διακόπτοντας βίαια το "ταξίδι" μου..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">"Έφυγε" ήταν η μόνη κουβέντα της μάνας μου.</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Κι ένα κομμάτι του κόσμου μου το πήρε μαζί του, ξεριζώθηκε.. και σφήνωσα βαθιά μέσα μου ότι με έδενε, τόσο που με πονάει ακόμα μα κάποιες φορές μου δίνει μια γαλήνη νομίζοντας πως είμαι στον κήπο του που τόσο λάτρεψε, μικρός.. και τον ακούω να μου λέει, "στη ρίζα το λάστιχο, μη σπαταλάμε το νερό πίτσο μου" παίζοντας εγώ το συντριβάνι.. </span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;">Κι από ένα τέτοιο κομμάτι, ότι γλυκό και όμορφο, τρυφερό, μοιράζω στην οικογένειά μου..</span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><br /><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-8585227047463614626?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-13044151932940064942009-01-26T20:49:00.000+02:002009-01-26T21:24:27.854+02:00Μια μέρα, θα σε κάνω να δεις..<br />Σ' ένα απρόσμενο ξύπνημα, στη δροσιά του γλυκοχαράματος, εκεί που τα θαλασσοπούλια λούζονται στην πρωινή αύρα και λικνίζονται στο καθρέφτισμα της πρώτης ηλιαχτίδας..<br />Εκεί, στο ανατρίχιασμα που φέρνει το άγουρο ξύπνημα των αισθήσεων<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SX4F9oMSpCI/AAAAAAAAADg/MbBET3aRhGo/s1600-h/Of_Fire_by_FallingToPieces.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295676768153412642" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SX4F9oMSpCI/AAAAAAAAADg/MbBET3aRhGo/s320/Of_Fire_by_FallingToPieces.jpg" border="0" /></a> ..<br />Τότε που δεν θα διακρίνεις αν είναι τ'ονειρό σου που 'γινε αληθινό ή η στιγμή που ζεις αν είναι του ονείρου..<br />Εύχομαι τότε ψυχή μου να δεις..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-1304415193294006494?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-58340853361520131442009-01-18T20:59:00.000+02:002009-01-19T09:56:31.177+02:00Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου ο οποίος βρίσκεται στην εμπόλεμη ζώνη και καλύπτει τις εξελίξεις.<br />ΣΤΙΣ ΦΩΤΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΑΝΗΜΠΟΡΟ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ... ΑΠΛΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ !!<br />ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧYΛΙΣΕΙ ΑΠΟ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΒΟΜΒΑ ΑΥΡΙΟ?<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN8U6Ajk4I/AAAAAAAAAAs/ng9JPfMLmHw/s1600-h/image002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292710685701280642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 206px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN8U6Ajk4I/AAAAAAAAAAs/ng9JPfMLmHw/s320/image002.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN8r4BNxHI/AAAAAAAAAA0/LiH2wIFhqio/s1600-h/image003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292711080304166002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 204px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN8r4BNxHI/AAAAAAAAAA0/LiH2wIFhqio/s320/image003.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN8r4BNxHI/AAAAAAAAAA0/LiH2wIFhqio/s1600-h/image003.jpg"></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN8r4BNxHI/AAAAAAAAAA0/LiH2wIFhqio/s1600-h/image003.jpg"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN85Jlh8NI/AAAAAAAAABE/9h8LZvU60v4/s1600-h/image005.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292711308358185170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 206px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN85Jlh8NI/AAAAAAAAABE/9h8LZvU60v4/s320/image005.jpg" border="0" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN8zJ5HQgI/AAAAAAAAAA8/XzwlFKQik7U/s1600-h/image004.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292711205361107458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 206px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXN8zJ5HQgI/AAAAAAAAAA8/XzwlFKQik7U/s320/image004.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><br /><br /><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-5834085336152013144?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-19643501315930375032009-01-17T00:41:00.001+02:002009-01-21T10:14:53.480+02:00<div align="left"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXENa78o5aI/AAAAAAAAAAM/FJ1bUYUCODg/s1600-h/Eye_of_the_bad.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292025793556833698" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5QvrKnD58aE/SXENa78o5aI/AAAAAAAAAAM/FJ1bUYUCODg/s320/Eye_of_the_bad.jpg" border="0" /></a><br /></div>Οι ματωμένες Πύλες, πανύψηλες, κλειστές, χαιδεύουν τον ήλιο μη μπορώντας δικό τους να τον κάνουν...<br /><br />Στα κάγκελα ακόμη οι καρδιές ζεστές<br />αυτών που στον αγώνα των τόσων γενεών, διάλεξαν να πεθάνουν..<br /><br />Είναι η αρχή μου... Αετός<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-1964350131593037503?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3323793125201406906.post-15748668587162914812009-01-16T23:11:00.000+02:002009-01-17T00:54:38.748+02:00ΕΛΛΑΔΑ 2009, ΑΘΗΝΑ, ΣΧΕΔΟΝ ΚΕΝΤΡΟ<br /><br />Φταίνε όλα καθώς φαίνεται και από ένας λαός μόνιμα να ξύνει τις πληγές του μα πάντα περήφανος, βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο ή χειρότερα με τα γόνατα στο χώμα να ψάχνουμε όχι για το αύριο μα για το χθες που.. χάσαμε; ..μας κλέψαν ; ..μας το έχωσαν στη γωνιά εκείνη του απαίδευτου μυαλού μας που υπέστη λοβοτομή;<br /><br />Και τώρα ρε παιδιά, τι κάνουμε τώρα.. τι να πούμε τώρα στα παιδιά μας που -κοίτα να δεις- ζητάμε, απαιτούμε μετα μανίας να μας δείξουν αυτά το αύριο.. αυτό που εμείς τους στραπατσάραμε.. Δε θέλω απαντήσεις.. δε θέλω διεξόδους.. δε θέλω λύσεις.. ένα κλικ μόνο θέλω έστω.. ένα κλικ να σπάσει τη νεκρική σιγή, να δω ότι δεν είμαι μόνος.. κι ότι έχει η ψυχή σας, αφήστε το να βγει.. μην το κρίνετε, μην το φιλτράρετε..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3323793125201406906-1574866858716291481?l=matomenespyles.blogspot.com' alt='' /></div>Τάσοςhttp://www.blogger.com/profile/10684687333418537489noreply@blogger.com3