Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

"..δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά.."

ΕΛΛΑΔΑ 2009, ΑΘΗΝΑ, ΣΧΕΔΟΝ ΚΕΝΤΡΟ

Φταίνε όλα καθώς φαίνεται και από ένας λαός μόνιμα να ξύνει τις πληγές του μα πάντα περήφανος, βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο ή χειρότερα με τα γόνατα στο χώμα να ψάχνουμε όχι για το αύριο μα για το χθες που.. χάσαμε; ..μας κλέψαν ; ..μας το έχωσαν στη γωνιά εκείνη του απαίδευτου μυαλού μας που υπέστη λοβοτομή;

Και τώρα ρε παιδιά, τι κάνουμε τώρα.. τι να πούμε τώρα στα παιδιά μας που -κοίτα να δεις- ζητάμε, απαιτούμε μετα μανίας να μας δείξουν αυτά το αύριο.. αυτό που εμείς τους στραπατσάραμε.. Δε θέλω απαντήσεις.. δε θέλω διεξόδους.. δε θέλω λύσεις.. ένα κλικ μόνο θέλω έστω.. ένα κλικ να σπάσει τη νεκρική σιγή, να δω ότι δεν είμαι μόνος.. κι ότι έχει η ψυχή σας, αφήστε το να βγει.. μην το κρίνετε, μην το φιλτράρετε..

3 σχόλια:

η Τοξότισσα είπε...

Όχι φίλε μου δεν είσαι μόνος...

Την ίδια αγωνία έχουμε όλοι οι σκεπτόμενοι και ευαίσθητοι άνθρωποι και γονείς...

κανείς μας δεν έχει τις λύσεις στο χέρι

κανείς μας δεν ξέρει τι να δείξει στα παιδιά ή τι να κρύψει, απ' όλη αυτή την κόλαση που μας ζώνει...

Αλλά ναι, μέσα μας, βαθειά μεσα μας σκύβοντας βρίσκουμε την ελπίδα, βρίσκουμε το κουράγιο και τη δύναμη, βρίσκουμε τον Άνθρωπο και το Φως της αλήθειας και η πίστη μας σε αυτή φουντώνει και θεριεύει και γίνετε πεποίηθηση...

Δεν ξέρω πως, αλλά το καλό θα νικήσει!

Μέσα μας είναι οι απαντήσεις. Μέσα μας είναι το παιδί που αφήσαμε σε μια γωνιά παραπονεμένο, που το θυσιάσαμε, για να μπούμε στον κόσμο των μεγάλων...

Τα δικά μας παιδιά μπορούν να μας διδάξουν, μπορούν να μας δείξουν το δρόμο και τον τρόπο...
Ας αλλάξουμε θέσεις για λίγο κι ας αφήσουμε αυτά να μας οδηγήσουν, να μας θυμίσουν τι και ποιί είμαστε πραγματικά...

Να' σαι πάντα καλά

dreamer-angel είπε...

Να ευχηθώ τα καλύτερα μιας και βλέπω πως ξεκινάς πολύ δυναμικά το blog σου!!!
Οσο για το τι κάνουμε τώρα.....
Αστα να πάνε!!!
Υπομονήηηηηηηηηη
Την καλησπέρα μου

Πρόδρομος Ταράσης είπε...

Σκεφτομαι οτι ειναι καιρος που μετατρεψαμε τον πονο σε βαρεμαρα και αγνοια, ειναι καιρος που κοιταμε πως να ξεχασουμε ειναι καιρος που μελλον σημαινει να μπορουμε να γιορταζουμε οταν οι αλλοι γυρω πεθαινουν...